Η Ανταρκτική κάποτε είχε φοινικόδεντρα!

0

Μια πολύτιμη στήλη πάγου που ανασύρθηκε από το βυθό της Ανταρκτικής αποκαλύπτει πώς η απομονωμένη ήπειρος μεταμορφώθηκε από τροπικός παράδεισος στην παγωμένη έρημο που βλέπουμε σήμερα.Όπως είναι γνωστό, η Ανταρκτική παραμένει στην κατάψυξη εδώ και εκατομμύρια χρόνια, δεν βρισκόταν όμως πάντα στο νότιο πόλο του πλανήτη αφού μέχρι πριν από 160 εκατομμύρια χρόνια ήταν μέρος της υπερηπείρου Γκοντβάνα, ενωμένη με την Αφρική και την Αυστραλία.
Ο πυρήνας πάγου που ανασύρθηκε από το βυθό έξω από το Ουίλκις Λαντ της Ανατολικής Ανταρκτικής καλύπτει ένα τεράστιο χρονικό διάστημα και συγκεκριμένα από τις αρχές της Ηώκαινου Εποχής πριν από 54 εκατομμύρια χρόνια μέχρι τα μέσα του Μειόκαινου πριν από 12 εκατομμύρια χρόνια.
«Ο πυρήνας πάγου από το Ουίλκις Λαντ είναι ο πρώτος που δείχνει ολόκληρη την ιστορία μετά την «Ηώκαινο», ανέφερε προς το περιοδικό New Scientist ο καθηγητής Ούλριχ Σάλτζμαν του Πανεπιστημίου του Νορθούμπρια στη Βρετανία.
Όπως ανέφερε ο Σάλτζμαν στο συνέδριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης Γεωεπιστημών που πραγματοποιήθηκε τον Απρίλιο στη Βιέννη, ο πάγος περιείχε κόκκους γύρης που δίνουν στοιχεία για τις κλιματικές συνθήκες κάθε εποχής.
Έτσι γνωρίζουμε πια ότι πριν από περίπου 54 εκατομμύρια χρόνια, η μέση θερμοκρασία της περιοχής έφτανε τους 16 βαθμούς Κελσίου, το κλίμα ήταν υποτροπικό και η Ανταρτική καλυπτόταν από δάση φοινικόδεντρων!!
Στις αρχές του «Ολιγόκαινου» περιόδου, δηλαδή πριν από 33 εκατομμύρια χρόνια, οι φοίνικες είχαν δώσει τη θέση του σε εύκρατα είδη όπως «πρωτόγονα» κωνοφόρα που επιβιώνουν μέχρι και σήμερα στη Νέα Ζηλανδία και την Τασμανία.
Στα μέσα του «Μειόκαινου» περιόδου, δηλαδή πριν από 23 εκατομμύρια χρόνια, η εποχή των δασών στην Ανταρκτική είχε τελειώσει, και η μέση θερμοκρασία είχε πέσει στους 6 βαθμούς, με αποτέλεσμα τα δέντρα να παραχωρήσουν τη θέση τους στα βρύα και άλλα είδη που χαρακτηρίζουν την τούνδρα.
Ακόμα και η τούνδρα όμως δεν κράτησε πολύ. Πριν από 12,5 εκατομμύρια χρόνια, «οι παγετώνες κυριάρχησαν και μετέτρεψαν την Ανταρκτική σε λευκή έρημο» αναφέρει ο Σάλτζμαν επισημαίονοντας ότι: «Το Ουίλκις Λαντ πρέπει να ήταν το τελευταίο καταφύγιο για την ξυλώδη βλάστηση».
Η ιστορία όμως δεν τελειώνει εδώ. Η ανθρωπογενής κλιματική αλλαγή φέρνει αστάθεια στο κάλυμμα πάγου της Ανταρκτικής, ενώ οι ολοένα αυξανόμενες ροές ερευνητών και επισκεπτών φέρνουν άθελά τους ξένα είδη φυτών…

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ