Κοινωνικό Διαδίκτυο: Μια Σύγχρονη Μορφή Αποξένωσης

0
iris

Αναμφισβήτητα η τεχνολογία προσφέρει «ασφαλείς χώρους» για αλληλεπίδραση και αυτοπροβολή. Διαδικτυακές πληροφορίες, μηνύματα και ομιλίες συνθέτουν τη νέα συντροφικότητα που ονομάζεται κοινωνικό διαδίκτυο. Δημοσιεύουμε την ιδιωτικότητά μας, πίσω από απρόσωπες ταυτότητες, για προσωπική ευτυχία και επαγγελματική καταξίωση. Πρόσκαιρη χαρά, αλλά και απογοήτευση, πιο ξένοι από την ίδια μας την ψυχή, ιδρωμένοι από το φόβο να πλησιάσουμε αληθινά τον διπλανό μας.
Άραγε αποτελεί σημείο των καιρών ή κάτι περισσότερο; Το κοινωνικό διαδίκτυο φαίνεται να προδίδει την εσωτερική μας ανάγκη για πραγματική επαφή με τον εαυτό μας και επακόλουθα με τους άλλους. Πολύ συχνά παρατηρούμε ανθρώπους να παρευρίσκονται σε παρέες ή να περιφέρονται μόνοι τους στο δρόμο, και να ασχολούνται εκτενώς με το κινητό τους. Μονοπωλιστικό ενδιαφέρον έχουν οι συνεχείς αναρτήσεις σε κοινωνικά δίκτυα, αποζητώντας μια ηλεκτρονική διάδραση. Φαινομενικά αυτά τα άτομα δείχνουν ότι δεν έχουν ανάγκη τους άλλους, αλλά βαθύτερα εξαρτώνται από την γνώμη τους.
Τόσο απειλητική έγινε η εγγύτητα στις σχέσεις; Οι διαδικτυακές συνομιλίες θυμίζουν «φλερτ» μιας ρομποτικής εποχής. Αποξενωνόμαστε από αυτό που πραγματικά είμαστε και θέλουμε. Ζούμε σε ένα απών παρόν, αποκομμένοι και αποπροσανατολισμένοι από την ευκαιρία και το ρίσκο που εμπεριέχουν οι πραγματικές επαφές. Αποφεύγουμε το κοντά για να μην έρθουμε αντιμέτωποι με τη μιζέρια, τη θλίψη και την επιθετικότητα που επικρατεί στις μέρες μας. Ωστόσο χάνουμε τα όρια της συνύπαρξης, καθώς επίσης τη γνησιότητα, τον αυθορμητισμό και το μόχθο που προϋποθέτει μια αληθινή σχέση.

Περισσότερο όμως καταστρέφεται η ιδιωτικότητά μας, όταν εκθέτουμε δημόσια οτιδήποτε μας αφορά (πχ ηλεκτρονικές φωτογραφίες). Δείχνουμε ευτυχισμένοι για να συγκαλύψουμε την βαθύτερη μελαγχολία μας. Με άλλα λόγια ζούμε ψευδαισθητικά.
Υποστηρίζουμε βολεμένα ότι «δεν υπάρχει χρήμα, δεν υπάρχει χρόνος, ο υπολογιστής και το κινητό είναι η καλύτερη παρέα!» Δηλαδή φιλοξενούμε σχέσεις σε «άδεια σπίτια».

Το κοινωνικό διαδίκτυο έχει μετατραπεί σε ένα πλαίσιο αναφοράς (προσδοκίες, υποσχέσεις και απαιτήσεις) που εμπλουτίζει περισσότερο την προσωπική μας αυταπάτη. Αποτελεί μια περιορισμένη απόδραση εφόσον δεν παρέχει την δυνατότητα για ολοκληρωμένη αλληλεπίδραση, όταν όλα συμβαίνουν ψηφιακά. Αν ο διαδικτυακός κόσμος ήτανε ιστορική εφεύρεση θα λεγότανε Δούρειος Ίππος. Μια μοντέρνα παγίδα που απειλεί τις αξίες της φιλίας, της αγάπης και του έρωτα. Σύμμαχος της παγίδας αποτελεί η λεγόμενη οικονομική κρίση.

Παραδομένοι και αβοήθητοι στα όνειρά μας, αντικαταστήσαμε τις αυθεντικές σχέσεις με οθόνες μοναχικότητας. Ας ελπίσουμε ότι θα ξυπνήσουμε σύντομα από το λήθαργο του απόκοσμου τεχνολογικού κόσμου. Ειδάλλως θα κερδίσουμε θριαμβευτικά το έπαθλο της αποτυχίας στο κοινωνικό σχετίζεσθε.

Μαθιούδης Κωνσταντίνος Ψυχοθεραπευτής MSc Σωματείο «ΙΡΙΣ»

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ

Απάντηση