Οικογενειακή θεραπεία

0
iris

 

Η προβληματικότητα ενός ατόμου στην οικογένεια συνήθως στηρίζεται στην δυσλειτουργία του συνόλου, την ανεπάρκεια/έλλειψη της οικογένειας να εκτελέσει δημιουργικούς σκοπούς, καθώς επίσης και την μεταβίβαση προβληματικών μοτίβων συμπεριφοράς ή συμπτώματα από προηγούμενες γενιές. Τα συμπτώματα σε ένα μέλος φαίνεται να εξυπηρετούν συγκεκριμένους σκοπούς ή οφέλη στο όλο σύστημα παρά στο άτομο που χαρακτηρίζεται από προβληματικότητα. Το σύμπτωμα συχνά γίνεται «η φωνή της οικογένειας» όσον αφορά την έκκληση για βοήθεια. Η οικογενειακή θεραπεία συντελεί στην βελτίωση της επικοινωνίας και την προσωπική εξέλιξη των μελών.

Στην συστημική θεραπεία η έμφαση μετατοπίζεται από το ίδιο το άτομο και επικεντρώνεται στο διαπροσωπικό κομμάτι της οικογένειας. Όλα τα μέλη είναι συνυπεύθυνα στην διαιώνιση των προβλημάτων του ενός. Οι θεραπευτές αρχικά μελετούν τους ρόλους που αναπαράγονται ανάμεσα στα άτομα. Διερευνάται το παρελθόν, αλλά η θεραπευτική αξία αφορά οτιδήποτε βιώνεται στο παρόν («εδώ και τώρα»). Το «παθολογικό» άτομο φαίνεται να έχει μερική ευθύνη στην οικογένεια. Η συμπλοκή των υπολοίπων αποτελεί κομβικό σημείο στην αναγνώριση και τον ανασχηματισμό του συστήματος. Οι θεραπευτές εστιάζουν σε μη παραγωγικές συμπεριφορές με άξονα τον κώδικα επικοινωνίας όλης της οικογένειας. Επίσης, μελετούν κατά πόσο οι ρόλοι του καθενός είναι ευδιάκριτοι, σαφείς και αποτελεσματικοί. Τέλος, οι συστημικοί θεραπευτές επενδύουν στον επαναπροσδιορισμό του ενδότερου εαυτού του κάθε μέλους και τη νοηματοδότηση της ζωής της οικογένειας.    

Η συστημική προσέγγιση απευθύνεται σε όλα τα άτομα που επιθυμούν συμβουλευτική και καθοδήγηση για παιδιά και ζεύγη. Η διάρκεια της θεραπείας καθορίζεται από τον θεραπευτή και την οικογένεια σε κοινή συμφωνία. Κάθε συνάντηση διαρκεί 1 ώρα και 30 λεπτά, η επαφή είναι τακτική και η συμμετοχή αφορά όλα τα μέλη. Ο θεραπευτής αποφεύγοντας τις ερμηνείες, καλεί τα άτομα να μοιραστούν σκέψεις και συναισθήματα γύρω από άλυτα θέματα, συγκρούσεις, εντάσεις κοκ. Βασικός στόχος είναι η ανακάλυψη πιο λειτουργικών τρόπων αλληλεπίδρασης και συσχέτισης. Η θεραπεία βοηθάει στον περιορισμό του φαινόμενου της διάσπασης (υπο-ομάδες) που μπορεί να υπονομεύει το σύστημα. Συνεπώς, ο ανασχηματισμός διαμορφώνεται προς τέρψιν του συνόλου. Η επαναφορά της σταθερότητας και ομοιόστασης της οικογένειας αποτελεί τον τελικό προορισμό της θεραπείας.    

Κωνσταντίνος Μαθιούδης
Σχεσιακός Ψυχοθεραπευτής MSc
         Ψυχολόγος – Οικοτροφείο Αττική Ι
   Εταιρεία Προαγωγής Ψυχοκοινωνικής Υγείας Παιδιών και Ενηλίκων «ΙΡΙΣ»

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ

Απάντηση