Σωστή ψήφος για τον πόνο του άλλου

0
eliza

Η εποχή της μεταπολίτευσης φτάνει στο τέλος της και η νέα πραγματικότητα μας συστήνεται.
    Το ‘’χαίρω πολύ’’ που μας είπε, προσωπικά δε με έπεισε. Γύρω μου βλέπω ζωές σε φθίνουσα πορεία και τη λέξη αξιοπρέπεια στον πάτο. Ο άνθρωπος έγινε ένα δεδομένο στατιστικής και η ανθρωπιά μετουσιώθηκε σε παστίλιες που πωλούνται στα φαρμακεία. Τα κράτη μετατρέπονται σε εταιρίες, οι εργαζόμενοι σε  δούλους, η εργασία σε απασχόληση, το παιδί – μαθητής σε προϊόν μιας αυστηρής παραγωγικής διαδικασίας, το δικαίωμα σε ύβρις και η έννοια ‘’πολίτης’’ στοιχειώνει τη χώρα που γέννησε τη δημοκρατία σα κατάρα για όλα αυτά που έμαθε στην ανθρωπότητα και έπειτα η ίδια ξέχασε.
    Πολλοί υποστηρίζουν ότι η κρίση μας κάνει καλό, διότι με το ζόρι μας κάνει να συνειδητοποιούμε αυτά που με πείσμα κρύβαμε κάτω από το χαλί της ελαφρότητας. Βλέπουμε πρώην πολιτικούς άρχοντες να μπαίνουν φυλακή, πρώην τηλεοπτικές ντίβες να έχουν χαθεί από τη μικρή οθόνη και μεγάλους εκδότες που αντιπροσώπευαν την πολυτελή ζωή του lifestyle να χρεοκοπούν. Αναρωτιέμαι… Μπήκαν τα πράγματα στη σωστή τους βάση;
    Από μικρή είχα μια μανία. Όταν ξαφνικά έβλεπα γύρω μου την επικρατούσα μετριότητα να συμφωνεί μαζί μου, τότε ένα πράγμα ένιωθα σίγουρα, ότι μου την έχουν στημένη .«Το σύστημα έχει και άλλα συστήματα πολλά…» λέει η αγαπημένη μου Λίνα Νικολακοπούλου σε ένα στίχο της και όλη αυτή η ξαφνική ανατροπή στο πολιτικό σκηνικό με προβληματίζει. Σε μια εποχή που ο αριστερός πολιτικός λόγος μεταφράζεται σε δεξιές πολιτικές επιλογές και που επικρατεί η απόλυτη ανακολουθία λέξεων – έργων, ένα είναι το συμπέρασμα που φαντάζει αξιόπιστο τη δεδομένη χρονική στιγμή. Αν υποστηρίζουμε κόμματα και επιλογές που υποστηρίζαμε στο παρελθόν, θα παίρνουμε αυτό που έχουμε και τώρα.
    Ας αφήσουμε, λοιπόν, τη μικρή φωνή της συνείδησής μας ελεύθερη να εκφραστεί και ας κοιτάξουμε κατάματα το φόβο που προκαλούν τόσο τα ΜΜΕ όσο και οι διεθνείς εθνοσωτήρες μας. Κι αν αποτύχουμε; Τουλάχιστον θα μας μείνει η ροκιά…

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ

Απάντηση